تنهایب می تواند برای برخی از افراد خوشایند باشد، اما برای برخی دیگر نیز غیرقابل تحمل است. این مورد برای کسانی است که دچار اتوفوبیا هستند. در مقاله امروز به این اختلال و عواقب آن می پردازیم.
اتوفوبیا در عصر ما بسیار رایج است. این اختلال در افرادی رخ می دهد که سطح بالایی از اضطراب را زمانی که تنها هستند تجربه می کنند.
همانطور که می دانید، برخی از تنهایی لذت می برند، در حالی که برخی دیگر سعی می کنند از تنهایی دوری کنند. همچنین، برخی از ما عاشق لحظات آرامی هستیم که میتوانیم به درون خود نگاه کنیم، و مواقعی وجود دارد که بودن در کنار دیگران احساس خوبی به ما نمیدهد و نیاز داریم که با خود خلوت کنیم . برای کسانی که از تنهایی می ترسند، تنهایی مانند یک مجازات است. برای این افراد دوستی یک نیاز است.
بیشتر ما از تنهایی احساس ناراحتی می کنیم. با این حال، این اختلال در گروه کوچکی از افراد به سطوح پاتولوژیک می رسد.
اصطلاح اتوفوبیا به معنای «ترس از خود» است. اما این لزوماً مربوط به ترس از وجود خود نیست. اینجا ترس از تنها ماندن به وجود می آید. به عبارت دیگر، این افراد نمی توانند تنها بمانند و نیاز دارند لحظات خود را در کنار دیگران سپری کنند.
این اختلال در دسته فوبیا ها قرار می گیرد و علائم آن عبارتند از:
داشتن یک ترس نسبتاً غیرمنطقی از تنها ماندن (این احساس تداوم دارد و فقط برخی اوقات به شخص دیت نمیدهد.)
فرد بدون توجه به هر چیزی از تنها ماندن اجتناب می کند و وقتی نمی تواند کسی را پیدا کند که با او همراهی شود واقعاً احساس بیماری می کند.
ترس و اضطراب غیرمنطقی ، عملکرد روزانه فرد را مختل می کند و او را در سطح اجتماعی، شخصی و حرفه ای تحت تاثیر قرار می دهد.
علائمی که به آنها اشاره کردیم، که نمونهای از اتوفوبیا هستند، اساساً از ویژگیهای اختلال اضطراب هستند و با شدتهای مختلف خود را نشان میدهند. بنابراین، شرایط زیر اغلب رخ می دهد:
در سطح شناختی، افکار ناکارآمدی وجود دارد که با تنهایی همراه هستند. ممکن است فرد باور کند که در خطر است (حمله یا تصادف). او ممکن است نگران باشد که اگر به کمک نیاز داشته باشد و کسی آنجا نباشد و به خاطر این مسئله خواهد مرد. اما مولفه خاصی نیز وجود دارد که مربوط به ترس از نادیده گرفته شدن یا طرد شدن است. این شخص اغلب فردی است که نیاز به اعتبارسنجی زیادی دارد.
همچنین علائم جسمی در سطح فیزیولوژیکی مانند تاکی کاردی، تپش قلب، تعریق، سرگیجه و دردهای مختلف وجود دارد.
در سطح رفتاری، فرد مبتلا به اتوفوبیا از تنهایی اجتناب می کند و سعی می کند هر چه زودتر از شر آن خلاص شود.
علل اتوفوبیا کاملاً مشخص نیست و بسته به هر موقعیتی متفاوت است. منشأ آن معمولاً مبتنی بر تجربه مستقیم تنها بودن در یک موقعیت خطرناک است. به عنوان مثال، فرد ممکن است یک تجربه آسیب زا داشته باشد، زمانی که کسی در اطراف او نبوده است.
همانطور که قبلاً گفتیم، اتوفوبیا یک بیماری رایج در عصر ما است، اگرچه در همه افراد به این شدت ظاهر نمی شود. ما در جامعه ای فردگرا و رقابتی زندگی می کنیم که استقلال را ترویج می کند. فرهنگ جامعه به ندرت اجازه درون گرایی به ما می دهد.
منشا اتوفوبیا همیشه مشخص نیست و باید یک رویکرد روانشناختی برای جلوگیری از عوارض آن کمک گرفت.
بنابراین یادگیری تنها بودن ضروری است. پیامدهای اتوفوبیا فراتر از ناراحتی و اضطرابی است که ایجاد می کند. در واقع، تنها نبودن می تواند به وابستگی عاطفی و سایر روابط مضر منجر شود. علاوه بر این، احساس نیاز بیش از حد می تواند پیوندهای عاطفی ما را از بین ببرد.
"قرار گرفتن در معرض موقعیت" روش اصلی درمان اتوفوبیا است. این شامل قرار گرفتن تدریجی فرد در موقعیت هایی است که در آن تنهاست .
همچنین بازسازی شناختی افکار ناکارآمد برای جایگزینی آنها با افکار مناسب تر و دقیق تر، مهم است. به طور مشابه، یادگیری برخی از تکنیک های کنترل فعال سازی برای تنظیم اضطراب برای این افراد ممکن است مفید باشد.
به طور خلاصه، تنها بودن یک موقعیت فراگیر است که باید بتوانیم با آن خوی بگیریم. علاوه بر این، تنهایی فرصت خوبی برای ما است تا با خودمان ارتباط برقرار کنیم و سلامت عاطفی خود را بهبود ببخشیم.
پس چرا از آن استفاده نکنیم و از آن نهایت لذت را نببریم؟
ارم بلاگ
آموزش تصویری حرکات بدنسازی
مشاهده
وبلاگ روانشناسی و خانواده
مطلب مرتبط
ستودهای تو، ای خداوند، خدای ما، پادشاه جهان، که گامهای انسانها را هدایت میکنی
مطلب مرتبط
زیارت عاشورا♥️ با صدای علی فانی+ متن و ترجمه 
